سلام به برنامه‌نویسان، توسعه‌دهندگان و مهندسان آینده در آموزشگاه رباتیک و برنامه‌نویسی لمپا. ما همیشه یاد گرفته‌ایم که دنیای اطرافمان را با داده‌های دیجیتال، سنسورهای دقیق و الگوریتم‌های منطقی تحلیل کنیم. اگر سنسوری داده‌ای را ثبت نکند، از نظر ما آن پدیده وجود خارجی ندارد؛ اما داستان امروز درباره زمانی است که تمام سیستم‌های راداری مدرن در برابر یک فناوری ناشناخته دچار باگ شدند! بیایید نگاهی عمیق، کامل و بدون سانسور به یکی از معتبرترین حوادث یوفو در قرن ۲۱ بیندازیم.

تصویر شبیه‌سازی شده بر اساس دقیق‌ترین بیانات خلبانان و کادر فنی فرودگاه اوهر شیکاگو

شرح واقعه: عصر شوم ۷ نوامبر ۲۰۰۶

ساعت دقیقاً ۴:۱۵ بعد از ظهر بود. هوا ابری و گرگ‌ومیش و فرودگاه بین‌المللی «اوهر» شیکاگو (یکی از شلوغ‌ترین و پرترددترین هاب‌های هوایی جهان) در اوج ترافیک خود قرار داشت. یکی از کارکنان بخش خدمات زمینی روی باند فرودگاه، در حال هدایت پرواز شماره ۴۴۶ شرکت United Airlines (یونایتد ایرلاینز - یکی از غول‌های هواپیمایی جهان) بود که برای پرواز به سمت شهر شارلوت آماده می‌شد.

این کارمند ناگهان با نگاه به آسمان, متوجه شیء عجیبی شد که درست بالای گیت C17 در ترمینال شماره ۱ معلق مانده بود. او سریعاً از طریق بی‌سیم به خدمه داخل کابین خلبان اطلاع داد. پیام مثل برق در شبکه بی‌سیم فرودگاه پیچید و در عرض چند دقیقه، ده‌ها نفر از کارکنان باسابقه، مکانیک‌ها، خلبانان هواپیماهای اطراف و مدیران کشیک به گیت C17 چشم دوختند. چیزی که آن‌ها می‌دیدند با هیچ فرمول آیرودینامیکی همخوانی نداشت.

مشخصات فیزیکی شیء پرنده از زبان متخصصان هوانوردی

شاهدان عینی این ماجرا، افراد عادی نبودند؛ آن‌ها متخصصان پرواز بودند که تمام عمر خود را با انواع هواپیماها گذرانده بودند. ویژگی‌های این دیسک پرنده که همگی بر آن اتفاق نظر داشتند به شرح زیر بود:

• شکل و ساختار: یک دیسک کاملاً صلب، شبیه به یک بشقاب پرنده کلاسیک با لبه‌های کاملاً واضح و به رنگ خاکستری متالیک مات.
• ابعاد: برآوردهای اولیه ابعاد آن را بین ۲ تا ۸ متر تخمین می‌زدند، اما محاسبات بعدی نشان داد اگر شیء نزدیک به ابرها بوده باشد، قطر واقعی آن چیزی بین ۷ تا ۲۷ متر بوده است!
• مکانیزم حرکت: شیء کاملاً ثابت و بدون حرکت در ارتفاعی بین ۱۵۰ تا ۴۵۰ متری (درست زیر لایه ضخیم ابرها) ایستاده بود. برخی می‌گفتند مثل یک فریزبی به دور خود می‌چرخد و برخی آن را کاملاً ایستا دیدند.
• سیستم پیشرانه ناشناخته: این وسیله هیچ‌گونه بال، دم، موتور جت، ملخ، چراغ‌های ناوبری استاندارد و مهم‌تر از همه، «هیچ صدایی» نداشت. سکوت مطلق!

اسناد فاش شده نشان می‌دهند کارمندان با وجود هشدارهای امنیتی، جزئیات را یادداشت کرده بودند

لحظه شلیک عمودی: وقتی آسمان سوراخ شد!

پس از حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه ایستادن مقتدرانه در شلوغ‌ترین حریم هوایی آمریکا، این وسیله ناگهان دست به حرکتی زد که کادر پرواز را در جابه‌جای خود میخکوب کرد. دیسک فلزی بدون هیچ حرکت افقی قبلی، ناگهان با شتابی باورنکردنی و سرعتی سرسام‌آور به صورت کاملاً عمودی به سمت بالا شلیک شد!

سرعت صعود آن به قدری بالا بود که چشم انسان به سختی می‌توانست آن را دنبال کند. اما عجیب‌ترین بخش، تاثیر فیزیکی این حرکت روی ابرها بود. در ارتفاع تقریبی ۵۸۰ متری، لایه ضخیمی از ابرهای متراکم قرار داشت. این دیسک هنگام عبور، به معنای واقعی کلمه یک سوراخ دایره‌ای شکل، کاملاً تمیز و بی‌نقص در دل ابرها ایجاد کرد! یکی از کارکنان با شگفتی گفت: «انگار یک نفر با مشت آسمان را سوراخ کرده بود.» این پنجره باز شده به آسمان آبی، تا چندین دقیقه قبل از اینکه باد ابرها را جابه‌جا کند، در آسمان باقی مانده بود.

فایل‌های صوتی لو رفته؛ شوخی و تمسخر در برج مراقبت!

با بالا گرفتن ماجرا، خانم «سو» (یکی از سوپروایزرهای ارشد عملیات یونایتد ایرلاینز در فرودگاه) با برج مراقبت متعلق به FAA (سازمان هوانوردی فدرال آمریکا) تماس گرفت تا خطر حضور یک شیء ناشناخته در حریم باند را گزارش دهد. فایل‌های صوتی ضبط شده که بعدها با حکم دادگاه علنی شدند، عمق لاپوشانی سیستم را نشان می‌دهند:

۲۰ دقیقه بعد، سوپروایزر مجدداً تماس می‌گیرد و با جدیت می‌گوید: «من جدی می‌گویم، یک دیسک یوفو آنجا پرواز می‌کرد. من کاملاً هوشیارم و چندین نفر از کادر فنی هم آن را دیدند. حتی یک نفر توانست با گوشی خود از آن عکس بگیرد!» (لازم به ذکر است شایعه وجود عکس هرگز تایید نشد و احتمالاً شرکت هواپیمایی آن را در بازرسی‌های داخلی توقیف کرد). برج مراقبت در پاسخ گفت: «ما روی رادار چیزی نداریم ولی چشممان را باز نگه می‌داریم.» و پرونده را در آن لحظه بایگانی کرد!

تحلیل مهندسی رادارها نشان می‌دهد که اهداف ثابت و بدون سیستم پاسخ‌دهنده فیلتر می‌شوند

سکوت سازمانی و افشاگری شیکاگو تریبیون

پس از این حادثه، مدیران یونایتد ایرلاینز کارمندان را به اتاق‌های بازرسی کشاندند، از آن‌ها خواستند طرح و نقشه چیزی را که دیده‌اند ترسیم کنند، اما اکیداً به آن‌ها دستور دادند که حق ندارند با هیچ رسانه‌ای صحبت کنند. شرکت در بیانیه‌های عمومی خود اعلام کرد: «هیچ مکتوبی در لوگ بوک مدیران شب وجود ندارد و این حادثه اساساً رخ نداده است!»

سازمان هوانوردی فدرال (FAA) نیز هرگونه اطلاعاتی را تکذیب کرد. اما آن‌ها یک چیز را پیش‌بینی نکرده بودند: هوش و سرسختی یک خبرنگار به نام Jon Hilkevitch (جان هیلکویچ - خبرنگار کهنه‌کار حوزه حمل و نقل روزنامه شیکاگو تریبیون). جان از طریق منابع خود در فرودگاه متوجه ماجرا شد و یک درخواست FOIA به دولت فرستاد. وقتی اسناد و نوارهای صوتی برج مراقبت آزاد شدند، دولت دیگر نتوانست حقیقت را کتمان کند! در اول ژانویه ۲۰۰۷، مقاله صفحه اول شیکاگو تریبیون دنیا را تکان داد. این خبر به قدری وایرال شد که در عرض یک هفته بیش از ۱ میلیون بازدید گرفت و به پربیننده‌ترین مطلب تاریخ آن روزنامه تا آن زمان تبدیل شد. شبکه‌های CNN و CBS مرتباً درباره آن برنامه ساختند.

پرونده شیکاگو ۲۰۰۶ به عنوان یکی از تاریخی‌ترین مستندات حضور تکنولوژی‌های ناشناخته ثبت شد

بررسی علمی کارگروه ناسا: فرضیه آب‌وهوا رد می‌شود!

با رسوایی به بار آمده، سخنگوی FAA خانم «الیزابت ایشام کوری» تلاش کرد تا غائله را بخواباند. او اعلام کرد: «هیچ رخنه امنیتی رخ نداده، رادارها پاک بوده‌اند و شاهدان صرفاً دچار توهم ناشی از یک پدیده نادر هواشناسی به نام ابر سوراخ‌دار (Hole-punch cloud) شده‌اند که به دلیل انعکاس نور پروژکتورهای فرودگاه روی ابرها به نظر دیسک آمده است.»

اما اینجا بود که سازمان علمی و مستقل NARCAP وارد میدان شد. این تیم تحقیقاتی توسط Dr. Richard Haines (دکتر ریچارد هینز - دانشمند سابق سازمان فضایی ناسا و محقق ارشد سیستم‌های هوانوردی) رهبری می‌شد. دکتر هینز یک گزارش فنی ۱۵۵ صفحه‌ای منتشر کرد و فرضیه دولت را با دلایل محکم ریاضی و فیزیکی رد کرد:

• عدم همخوانی زمانی پدیده جوی: ابرهای سوراخ‌دار معمولی ناشی از عبور هواپیماهای جت، تنها چند دقیقه دوام می‌آورند، اما سوراخ اوهر بیش از ۱۵ دقیقه باز مانده بود.
• فاکتور دیوانه‌کننده انرژی: طبق محاسبات فیزیکی دکتر هینز، برای تبخیر رطوبت ابرها و ایجاد سوراخی با آن ابعاد، به انرژی حرارتی یا مایکروویو خالصی معادل ۹.۴ کیلوژول بر متر مکعب نیاز است. هیچ پهپاد، بالن هواشناسی یا بازتاب نوری در سال ۲۰۰۶ قادر به تولید چنین حجم عظیمی از انرژی متمرکز در یک نقطه از آسمان نبوده است!
• توجیه کوری رادار: الگوریتم‌های راداری فرودگاه اوهر برای حذف نویزهای زمینی (Ground Clutter)، اجسام کاملاً ثابت یا با سرعت بسیار پایین را فیلتر می‌کنند. به همین دلیل، دیسک تا زمانی که ثابت بود روی رادار نیامد و شلیک عمودی آن نیز احتمالاً به دلیل سرعت فراتر از فرکانس به‌روزرسانی رادار، ثبت نشده است.

نتیجه‌گیری و پیام ما در آکادمی لمپا

پرونده فرودگاه اوهر شیکاگو پس از سال‌ها همچنان در وضعیت «ناشناخته» (Unidentified) باقی مانده است. این ماجرا اثر شگرفی بر فرهنگ عامه گذاشت؛ مستندهای شبکه History Channel (هیستوری چنل) به آن پرداختند و حتی فیلم سینمایی UFO در سال ۲۰۱۸ از روی این حادثه الهام گرفته شد. دانشمندان برجسته‌ای نظیر Dr. Mark Hammergren (دکتر مارک هامرگرن - ستاره‌شناس مشهور رصدخانه ادلر شیکاگو) معتقدند این حادثه نشان داد حریم هوایی امنیتی‌ترین نقاط جهان نیز چقدر در برابر وسایل ناشناخته آسیب‌پذیر است.

به عنوان اعضای خانواده لمپا، این حادثه به ما یاد می‌دهد که نباید به مرزهای کنونی علم و فناوری محدود شویم. چیزی که در سال ۲۰۰۶ سنسورها را کج و معوج کرد و بدون هیچ صدایی قوانین گرانش را به بازی گرفت، حتماً از یک system کدنویسی، مهندسی مواد و پیشرانه فوق‌پیشرفته بهره می‌برده است. چه کسی می‌داند؟ شاید روزی یکی از شما کارآموزان امروز لمپا، کدهای هوش مصنوعی یا سیستم پیشرانه مکانیکی وسایلی را بنویسد که مرزهای کنونی هوانوردی دنیا را جابه‌جا کند. همیشه کنجکاو بمانید و به تحلیل داده‌ها ادامه دهید!